بیش از ۲۰۰ نماینده مجلس ایران در بیانیه ای که روز یکشنبه ۷ شهریور ۱۳۸۹ در صحن علنی مجلس خوانده شد، از تعلیق سعید مرتضوی، دادستان سابق تهران، در ارتباط با پرونده بازداشتگاه کهریزک تشکر کرده و ابراز امیدواری کردند که پرونده "فاجعه کوی دانشگاه" هم سریع تر به سرانجام برسد.
در این بیانیه که به امضای ۲۱۶ نماینده رسیده و امیدوار رضایی، عضو هیات رئیسه، آن را قرائت کرده، آمده است: "جنایت کهریزک حادثه تلخی بود که قلب رهبری بزرگوار و همه ملت را سوزاند. رسیدگی به پرونده متهمان در دادگاه نظامی و دادگاه انتظامی قضات و حکم تعلیق دادستان سابق و دو قاضی متهم پرونده، نسیم التیام بخشی است که از سوی قوه قضائیه به کشور وزیده است."
روز ۱۸ تیر ۱۳۸۸ تعدادی از بازداشت شدگان اعتراضات خیابانی بعد از انتخابات ریاست جمهوری به بازداشتگاه کهریزک در جنوب تهران منتقل شدند و در جریان شکنجه های صورت گرفته در این بازداشتگاه، سه نفر از آنها به نام های امیر جوادی فر، محسن روح الامینی و محمد کامرانی کشته شدند.
بعد از انتشار خبر کشته شدن این افراد، پرونده ای در این مورد تشکیل شد و بعد از برگزاری چند جلسه دادگاه سرانجام سازمان قضایی نیروهای مسلح در تاریخ ۹ تیر ۱۳۸۹ روابط عمومی سازمان قضایی نیروهای مسلح ایران با صدور اطلاعیه ای اعلام کرد که دو نفر را مسئول قتل آن سه نفر شناخته و آنها را علاوه بر "قصاص نفس"، به تحمل حبس، انفصال موقت از خدمت، پرداخت جزای نقدی، تحمل شلاق تعزیری و پرداخت دیه هم محکوم کرده است.
اما خواسته اصلی اولیای دم و همچنین بسیاری از شخصیت های سیاسی معترض و حتی تعدادی از چهره های سیاسی منتسب به جناح محافظه کار، برخورد با مقام های قضایی مرتبط با پرونده و به ویژه سعید مرتضوی، دادستان وقت تهران، بود.
سرانجام در تاریخ ۲۴ مرداد ۱۳۸۹ حکم تعلیق سعید مرتضوی، دادستان سابق تهران، حسن دهنوی (مشهور به قاضی حداد)، معاون امنیت وقت دادستان تهران، و علی اکبر حیدری فر، دادیاری که دستور انتقال معترضان به بازداشتگاه کهریزک را صادر کرده، به دلیل تخلفاتشان در پرونده مربوط به بازداشتگاه کهریزک صادر شد.
"فاجعه کوی دانشگاه"
در بخش دیگری از بیانیه نمایندگان مجلس آمده است: "ما نمایندگان مردم از حمایت رهبر معظم برای رسیدگی قاطع و عادلانه به این پرونده و از تدبیر و قاطعیت حضرت آیت الله آملی لاریجانی و از دقت و شجاعت قضات محترم پرونده تشکر کرده و امیدواریم پرونده فاجعه کوی دانشگاه که رهبر عدالتخواه بر رسیدگی آن تاکید کردند هر چه سریعتر به انجام برسد."
بامداد ۲۵ خرداد ۱۳۸۸، دو شب بعد از انتخابات ریاست جمهوری و چند ساعت پیش از راهپیمایی میلیونی معترضان و درحالی که اعتراضات گسترده به اعلام پیروزی محمود احمدی نژاد شروع شده بود، مجموعه خوابگاه های دانشگاه تهران (کوی دانشگاه) در خیابان کارگر شمالی هدف یورش ماموران انتظامی و نیروهای موسوم به لباس شخصی قرار گرفت.
این حمله خسارتهای زیادی به همراه داشت و به گفته اصلاح طلبان بر اثر این حمله حداقل دو نفر کشته و شمار زیادی از دانشجویان زخمی شدند.
در دیدارهایی که آیت الله خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته با دانشجویان داشته هر بار مسئله کوی دانشگاه و رسیدگی نشدن به آن مطرح شده و آیت الله خامنه ای نیز با فاجعه خواندن این اتفاق، قول پیگیری در این مورد را داده است.
در تازه ترین مورد، روز یکشنبه ۳۱ مرداد ۱۳۸۹ (۲۲ اوت) آیت الله خامنه ای در دیدار با جمعی از دانشجویان و در جواب به سوال یکی از آنها گفت بعضی از سازمانهای دولتی با تحقیق در این زمینه همکاری نمی کنند. رهبر جمهوری اسلامی ایران دلیل عدم همکاری را ناشی از بی انگیزگی آنها دانست و گفت: "روند این پیگیری کند بوده و آنچنان که باید پیش نرفته است اما این مساله فراموش نشده و انشاءالله به پیش خواهد رفت."
درباره :
امتیاز : | نظر شما :
برچسب : ,
تعداد بازدید : 163
در این بیانیه که به امضای ۲۱۶ نماینده رسیده و امیدوار رضایی، عضو هیات رئیسه، آن را قرائت کرده، آمده است: "جنایت کهریزک حادثه تلخی بود که قلب رهبری بزرگوار و همه ملت را سوزاند. رسیدگی به پرونده متهمان در دادگاه نظامی و دادگاه انتظامی قضات و حکم تعلیق دادستان سابق و دو قاضی متهم پرونده، نسیم التیام بخشی است که از سوی قوه قضائیه به کشور وزیده است."
روز ۱۸ تیر ۱۳۸۸ تعدادی از بازداشت شدگان اعتراضات خیابانی بعد از انتخابات ریاست جمهوری به بازداشتگاه کهریزک در جنوب تهران منتقل شدند و در جریان شکنجه های صورت گرفته در این بازداشتگاه، سه نفر از آنها به نام های امیر جوادی فر، محسن روح الامینی و محمد کامرانی کشته شدند.
بعد از انتشار خبر کشته شدن این افراد، پرونده ای در این مورد تشکیل شد و بعد از برگزاری چند جلسه دادگاه سرانجام سازمان قضایی نیروهای مسلح در تاریخ ۹ تیر ۱۳۸۹ روابط عمومی سازمان قضایی نیروهای مسلح ایران با صدور اطلاعیه ای اعلام کرد که دو نفر را مسئول قتل آن سه نفر شناخته و آنها را علاوه بر "قصاص نفس"، به تحمل حبس، انفصال موقت از خدمت، پرداخت جزای نقدی، تحمل شلاق تعزیری و پرداخت دیه هم محکوم کرده است.
اما خواسته اصلی اولیای دم و همچنین بسیاری از شخصیت های سیاسی معترض و حتی تعدادی از چهره های سیاسی منتسب به جناح محافظه کار، برخورد با مقام های قضایی مرتبط با پرونده و به ویژه سعید مرتضوی، دادستان وقت تهران، بود.
سرانجام در تاریخ ۲۴ مرداد ۱۳۸۹ حکم تعلیق سعید مرتضوی، دادستان سابق تهران، حسن دهنوی (مشهور به قاضی حداد)، معاون امنیت وقت دادستان تهران، و علی اکبر حیدری فر، دادیاری که دستور انتقال معترضان به بازداشتگاه کهریزک را صادر کرده، به دلیل تخلفاتشان در پرونده مربوط به بازداشتگاه کهریزک صادر شد.
"فاجعه کوی دانشگاه"
در بخش دیگری از بیانیه نمایندگان مجلس آمده است: "ما نمایندگان مردم از حمایت رهبر معظم برای رسیدگی قاطع و عادلانه به این پرونده و از تدبیر و قاطعیت حضرت آیت الله آملی لاریجانی و از دقت و شجاعت قضات محترم پرونده تشکر کرده و امیدواریم پرونده فاجعه کوی دانشگاه که رهبر عدالتخواه بر رسیدگی آن تاکید کردند هر چه سریعتر به انجام برسد."
بامداد ۲۵ خرداد ۱۳۸۸، دو شب بعد از انتخابات ریاست جمهوری و چند ساعت پیش از راهپیمایی میلیونی معترضان و درحالی که اعتراضات گسترده به اعلام پیروزی محمود احمدی نژاد شروع شده بود، مجموعه خوابگاه های دانشگاه تهران (کوی دانشگاه) در خیابان کارگر شمالی هدف یورش ماموران انتظامی و نیروهای موسوم به لباس شخصی قرار گرفت.
این حمله خسارتهای زیادی به همراه داشت و به گفته اصلاح طلبان بر اثر این حمله حداقل دو نفر کشته و شمار زیادی از دانشجویان زخمی شدند.
در دیدارهایی که آیت الله خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته با دانشجویان داشته هر بار مسئله کوی دانشگاه و رسیدگی نشدن به آن مطرح شده و آیت الله خامنه ای نیز با فاجعه خواندن این اتفاق، قول پیگیری در این مورد را داده است.
در تازه ترین مورد، روز یکشنبه ۳۱ مرداد ۱۳۸۹ (۲۲ اوت) آیت الله خامنه ای در دیدار با جمعی از دانشجویان و در جواب به سوال یکی از آنها گفت بعضی از سازمانهای دولتی با تحقیق در این زمینه همکاری نمی کنند. رهبر جمهوری اسلامی ایران دلیل عدم همکاری را ناشی از بی انگیزگی آنها دانست و گفت: "روند این پیگیری کند بوده و آنچنان که باید پیش نرفته است اما این مساله فراموش نشده و انشاءالله به پیش خواهد رفت."
درباره :
امتیاز : | نظر شما :
برچسب : ,
تعداد بازدید : 163
جمهوری اسلامی شکل گرفت و توانست در خرداد 76 و اسفند 78 در دو انتخاب مهم بر تمامت خواهی و اقتدارگرایی پیروز شود؛ این جنبش به لحاظ سیاست داخلی و خارجی توانست تاثیرات مثبتی بگذارد و پیامدهای جالبی داشت ضمنا این جنبش در ایران و در درون حاکمیت و سیستم جمهوری اسلامی توانست به نظم قالب بر دنیا هم طرح دهد (گفتوگوی تمدن ها و...) و تاثیر گذار باشد و اینگونه اثبات صداقت خود را در زمینه آزادی خواهی و اخلاق گرایی به دنیا نشان داد. در اوج فاصله دولت و ملت در تاریخ جمهوری اسلامی این جریان به پرچم داری خاتمی محصولاتی داشت که در بررسی وی بی شک کتابها و نگارش ها لایق است. اما با توجه به موضوع و هدف این نوشتار می توان گفت چنانچه گفتان اصلاح طلبی و عقلانیت در ایران توسط عده ای از یاران امام و روشنفکران و دانشگاهیان طرح نمی شد , فاصله روز افزون دولت و ملت به یک بن بست خطرناک میرسید. در واقع در آن دوران ضمینه های ذهنی و ضمینه های عینی تغییر و اضطراب در جامعه آماده بود و چنانچه گفتمان اصلاح طلبی جای گفتمان انقلابی گری و خواست تغییر روشها جای خواست تغییر کلی سیستم را نمی گرفت معلوم نبود امروز کشور در چه وضعیتی به سر می برد و شاید دوباره یک نوع خشونت به آینده ی این کشور تحمیل میشد, اما اصلاح طلبی و اصلاحات بانی آن شد که آینده ی این نظام و مردم و میهن عزیزمان را از آشوب و اخلال به یک گفتمان عقلانی تعدیل کند. دوم خرداد و جنبش اصلاح طلبی باعث شد تاریک اندیشی ها و بداخلاقی های سیاسی در ایران تضعیف شود و از جمله اخلاق گرایی و تخصص گرایی ارزش شود و اصولی از قانون اساسی که به دلیل کوتاه بینی کمرنگ شده بود دوباره احیا و نهادینه شود و برای اصلاح بدقواره گی ها تلاش شود.از طرفی قبل از اصلاحات همان نگاه دگماتیسم در روابط و سیاست داخلی تاثیرگذار بر سیاست و روابط خارجی نیز بود و بداخلاقی های سیاسی در جامعه ی اخلاقی جهانی باعث انزوا و تحریم ها و تحقیرها نسبت به ایران عزیز در عرصه بین المللی بود. تا جایی که امریکا و اسرائیل از فرصت های طلائی که نصیبشان کرده بودیم به خوبی استفاده کرده بودند و حتی تا نشانه روی موشکهایشان بر فراز خاک پاک آریایی پیش رفته بودند و خطر تجاوز و جسارت به مرزها و خاک ایران کاملا ملموس بود. و اثبات این امر به جهانیان که سیاست های ایران در راستای اخلال در نظم لیبرال است تلاش به ثمر نشسته امریکا و دشمنان خارجی جمهوری اسلامی بود، که بانی امکان رای آری ملل مختلف برای حمله دنیا به ایران به رهبری امریکا می شد. در این جبهه هم اصلاحات جمهوری اسلامی موفق شد تا در روابط بین الملل تغییر و تحولات شایان تغدیری اعمال کند و به نظم جهانی احترام بگذارد و علارقم خواست دشمنان، اکثریت را در نظر حمله به ایران منصرف کند و سفرای اروپا را به ایران بازگرداند و سیاست عزت، حکمت و مصلحت را در عرصه بین المللی در معنای واقعی خود تاکتیک کند و بدین شکل رئیس جمهور خاتمی در هر سفر خارجی مورده احترام و عزت ملت میزبان قرار میگرفت و در دوران ریاست جمهوری خاتمی هرگز نماینده مردم ایران بین مردم کشورهای دیگر هیتلر، فاشیست، جنگ طلب، شیطان و ... نام نهاده نشد و مورد تمسخر قرار نگرفت. تنها معترضین به خاتمی در جهان خارج گروهک های منافقین خارج از مرز ها بودند که هیچ گاه مایل به زندگی جمهوری اسلامی نبوده و اعتراضشان به خاتمی هم این بوده که به عنوان یک نیرو و متفکر آزادی خواه و اخلاق گرا و مذهبی چرا به جمهوری اسلامی خدمت میکند که خاتمی حتی در رو به روی این چنین نیرو ها با لبخند و استدلال واقع شد و پیروز آمد و به افکار عمومی ثابت کرد تاریک اندیشان همه ی جمهوری اسلامی نیستند و آرمان های امام و این مردم قابل تقدیر و احترام است. اما چه کسی منکر است که جنبشی با شعار اخلاق گرایی و بسط میدان بازیگران سیاسی و احترام به تمامی اندیشه ها از ابتدای راه خود با خشم و نفرت اقتدارگرایان و انحصارطلبان و بداخلاقان سیاسی رو به رو نشود؟
قیمت نفت بسیار پائین بود و موسوی نیز هر روز مورد حمله ی متحجرینی بود که حتی امام خمینی را نیز بر شکفه جبر کرده بودند. موسوی در چنین شرایط بحرانی کشور را اداره کرد و مدیریت و صبر و تحمل و سربلندی او زبان زد ملت دوران اوست. موسوی با به کار گیری نیروهای نخبه و توانمند و همینطور استفاده از تمامی نیروهای سیاسی متعهد و کارآمد از جناه های مختلف دولت وحدت ملی خود را رقم زد و توانست فضای سیاسی آرامی را نیز رقم بزند که گروه ها با حفظ مشی خود در برابر مشکلات و بحران ها در دولت موسوی گرد آمدند و برای رفع مشکلات مجدانه می کوشیدند و این نیاز مبرم امروز ماست که گروه های مختلف سیاسی از اصلاح طلب گرفته تا اصول گرا موجودیت هم را به رسمیت بشناسند و در فضای اخلاقی و مثبت و قطعا رغابتی به سوی پیشرفت و آبادی گام بردارند. در واقع موسوی در گذشته ی خود موفق شد تا عدالت نسبی را نه با خرافه پرستی و نه با توهم، نه با هاله ی نور و نه با ساختارشکنی بلکه با اتکا بر واقعیت ها و اخلاق رقم بزند. بعد از نخست وزیری وی فاصله ی طبقاتی کمتر شده بود و وحدت بر سر منافع ملی اخلاق را حکم فرما کرده بود و شکاف های ذهنی و عینی بین حاکمیت و مردم تقریبا وجود نداشت و این شکاف بین فقیر و غنی نیز نازل بود. و این همان نگاهیست که امروز ما جوانان در دیدگاههای بزرگانمان که آن روز ها را در خاطره ها حفظ دارند می بینیم. و به نظر خیلی از نخبگان و دانشگاهیان آن سیاست ها و تدبر و کار آمدی، آن مرد صبور با تحمل و خستگی ناپذیر، آن سیاستمدار صادق، اخلاقی و محبوب امام نیاز مبرم کرسی ریاست جمهوری امروز ماست. امروز حامیان مهندس موسوی آنگونه که از مواضعشان پیداست و علت دعوت و تاکید بر حضور میرحسین را خطر و بحرانی می دانند که بر کشور تحمیل آمده و به عقیده این خیل عظیم خلق حامی موسوی، وی با توجه به گذشته ی موفق خود و طرح های به روز و عقلانی، اکنون می تواند از پس این مشکلات و بحران های آفریده شده بر بیاید و دشمنان ایران را نا امید از گسستگی ایران بکند. امروز آنچه که موسوی مدعی آن است دولتی اخلاق گراست که صداقت و شفافیت را سر لوحه ی رفتار خود دارد. او در دانشگاه فردوسی مشهد گفت: " آینده کشور در گرو بسط آزادی هاست" و همینطور شخصیت عدالت گرایی داشته و دارد و معتقد به حمایت بیشتر از قشر مستضعف و ایجاد رفاه و امنیت برای این طبقه ی محروم جامعه است. (البته نه با پخش سیب زمینی و بن های کمیته ی امداد).
دانلود کتاب الکترونیک راه به سوی خوشبختی – نسخه پی دی اف – ۵۱۱ کیلوبایت
دو پهلو حرف زدن خواص كمك به فتنه دشمن است
